ผมเชื่อว่าเราล้วนแล้วเกิดมาด้วยความแตกต่าง ทั้งรสนิยม ความชื่นชมชอบ และความพอใจที่ผิดแผกแปลกแตกต่างกันไป และด้วยความเชื่อนี้ บางทีก็เป็นปัญหาที่ไม่น่าเชื่อ ซึ่งบางครั้ง บางคราว บางครา บางที ผมก็อดคิดไม่ได้ว่า เราผิดหรือฤาอย่างไร ในความเป็นคนที่ง่ายแสนง่าย แสนซื่อตรงสดใส ถามมา ผมก็จะตอบไป ส่วนจะตรงใจ ถูกใจ สมใจ หรือได้คำตอบที่แสบแสนสาแก่ใจ ก็ขึ้นกับคำถามที่ป้อนมา ด้วยความที่เชี่ยวชาญ ด้านการเพาะหมาไว้มากมายในช่องปาก ผมก็เลือก เลี่ยง หลบ หรือ ไม่ตอบในบางคำถามที่พยากรอากาศแล้วว่า…
Always believe in an individual, taste, belief, and so personality – it’s sometime became problem but do I need to care, I seldom question myself time, to time.…
สำหรับคนหยาบกร้านแบบผมแล้ว การไปถึงหลวงพระบางเมืองมรดกโลกในปี 2007 ไม่ได้เป็นอะไรที่ดูน่าตื่นเต้น ตื่นตา น่าประทับใจอะไร ไม่มีอะไรที่ดูเก่าแก่จนต้องร้องว้าว ไม่มีอะไรดูผิดแผกแปลกไปจากสิ่งที่เมืองไทยมี ไม่ได้ดูโบราณบ้านนอกอะไรขนาดนั้น สำหรับเมืองที่เป็นมรดกโลก และด้วยความเคยชิน หลังจากตื่นเช้าตอนตีห้า ผมก็ออกไปเพื่อชมสิ่งที่น่าเลื่องชือลือชาของหลวงพระบาง นั่นคือการตักบาตรข้าวเหนียว ท้องถนน คลาคล่ำไปด้วยแม่ค้า นักท่องเที่ยว และชาวบ้านผู้คอยการมาถึงของขบวนสงฆ์ ในความวุ่นวายมากมาย ณ เพลานั้น ภาพที่นิ่ง สงบ ประทับตรึงตา คือ คุณป้าท่านหนึ่งนั่งนิ่งพับเพียบเรียบติดดิน ใส่บาตรข้าวเหนียวอย่างแคล่วคล่องสง่างาม สิ่งที่นักท่องเที่ยวเกรดทั่วไปแบบผมทำ…
2007, my first visit to Luang Prabang. Be honest, there is nothing special about Luang Prabang in eyes of Thai. Nothing too old, nothing very fancy, nothing spectacular…
Nothing left to load.