Category: ดังบรรยาย

หลังบ้านมีต้นขนุนเก่าแก่ คุณยายพรสุขเล่าว่า คุณตากำจิตท่านไปหามาปลูกไว้ นาน นานแล้วมาก นานจนคนปลูกได้ย้ายภูมิลำเนาไปอยู่บนฟ้าแล้ว ต้นขนุนที่ว่า ก็ยังคงดูสูงเท่าเดิม ไม่เคยเห็นเติบโต เปลี่ยนแปลงไปกว่าเดิม จนอดคิดไม่ได้ว่า ชีวิตหนึ่ง ๆ ก็คงมีจุดจำกัดการเติบโตของสิ่งนั้น ๆ  คนเราก็คงเช่นกัน แต่แล้วก่อนนอน ผมก็ถามคำถามนี้กับตัวเอง ว่าตัวผมครั้งสิบขวบ อายุยี่สิบ และ เมื่อสิบปีที่ผ่าน ผมเคยหยุดการเปลี่ยนแปลงหรือเติบโตหรือเปล่า ผมก็เริ่มมองเห็นด้วยมุมที่แตกต่างไปอีกครั้ง ในความเป็นจริงแล้ว วันที่เราจะหยุดการเปลี่ยนแปลงและเติบโตของเรา ก็คือวันที่เราตายจากไปแล้วต่างหาก หลายหน…

ทุกเดือนตุลาคมของทุกปี วัดพระสมุทรเจดีย์ จะมีจัดงานประจำปี วัดซึ่งสร้างบนผืนดินซึ่งเคยเกาะกลางเจ้าพระยา ในรัชกาลแห่งองค์พระเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่สอง ในปี 1827–1828 ซึ่งในปัจจุบันนั้น แผ่นดินได้ติดเชื่อมกับเกาะกลางน้ำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว งานประจำปีของวัด ก็คืองานวัดทั่วไปนั่นแหละ ไม่มีอะไรแปลกและแตกต่าง ที่จำได้อย่างเดียวคือผมไปงานนี้กับใครสักคนที่ิดูพิเศษและมันก็ทำให้วันนั้นดูพิเศษขึ้นมาได้ ในงานก็มีอาหาร ของกินเล่น เครื่องดื่ม และการละเล่น และอย่างที่หมายถึงไม่ได้มีอะไรพิเศษ แปลก แตกต่างออกไปเลย นอกจากความแออัด เลอะเทอะ และ เสียงดังอย่างน่าเบื่อ แต่ในงานก็มีสิ่งหนึ่งทีเตะตา นั่นคือชิงช้าสวรรค์ ผมเป็นสิ่งมีชีวิตหน้าโง่ที่กลัวความสูงอย่างหนัก…

ผมเชื่อว่าเราล้วนแล้วเกิดมาด้วยความแตกต่าง ทั้งรสนิยม ความชื่นชมชอบ และความพอใจที่ผิดแผกแปลกแตกต่างกันไป และด้วยความเชื่อนี้ บางทีก็เป็นปัญหาที่ไม่น่าเชื่อ ซึ่งบางครั้ง บางคราว บางครา บางที ผมก็อดคิดไม่ได้ว่า เราผิดหรือฤาอย่างไร ในความเป็นคนที่ง่ายแสนง่าย แสนซื่อตรงสดใส ถามมา ผมก็จะตอบไป ส่วนจะตรงใจ ถูกใจ สมใจ หรือได้คำตอบที่แสบแสนสาแก่ใจ ก็ขึ้นกับคำถามที่ป้อนมา ด้วยความที่เชี่ยวชาญ ด้านการเพาะหมาไว้มากมายในช่องปาก ผมก็เลือก เลี่ยง หลบ หรือ ไม่ตอบในบางคำถามที่พยากรอากาศแล้วว่า…