Kattapa

ผมกำลังรอจะบินที่สนามบินนานาชาติแม่ฟ้าหลวง เชียงราย เกือบสองสัปดาห์ที่มาเยือน โดยชำเชิญชวนจากเพื่อนที่แต่งงานกับคนที่นี่ สามเดือนก่อน ผมได้แวะมาหาโดยบังเอิญ การได้คุยกันแค่ชั่วครู่ ไม่กี่ชั่วโมงเลยไม่พอ เป็นเหตุให้ผมต้องถือโอกาสกลับมาอีกหน  นี่เป็นครั้งที่สองที่แวะมา ถือเป็นครั้งแรกที่อยู่ยาวมากขนาดนี้ ในแผนคือผมจะมาเที่ยวเล่น แต่แผนก็ไม่เคยมีจริง ความหวังที่จะยืมจักรยานยนต์แล้วเตร็ดเตร่ไปตามชนบท ก็ไม่เป็นจริง แต่อย่างไรก็ตาม ผมก็ได้ไปบ่อน้ำร้อน ได้ไปเยี่ยมหมู่บ้านชาวเขา ทำครัวกันข้ามวันข้ามคืน และกินอาหารอร่อยมากมาย เป็นเรื่องที่ดี น้ำพุร้อนคือยอดเยี่ยม ตลาดแทบทุกตลาดที่แสนสดและใหม่คือสิ่งที่รองลงมา ที่เหลือ ก็คือให้เวลาผ่านไปกับการทำอะไรเรื่อยเปื่อยสารพัดที่นี่ ตกปลาคือ กิจกรรมหลัก นอกนั้นผลไม้ที่เก็บเกี่ยวได้จากต้นก็มากมาย…

ผมมาโรงพยาบาลพระมงกุฏเกล้าตั้งแต่เมื่อวาน ด้วยคุณป้าต้องตรวจ MRI กระดูกขาที่เคยหักเมื่อยี่สิบปีที่แล้วและมีปัญหา การทำ MRI ครั้งก่อนหน้าไม่ได้ผลตามที่น่าพึงพอใจ ด้วยคุณป้าไม่สามารถควบคุมให้ขาวางนิ่งได้ หนนี้เลยต้องมีการวางยาสลบก่อนเข้าตรวจ เลยทำให้เราต้องมานอนที่โรงพยาบาลกันหนึ่งคืนก่อนหน้าเพื่อเตรียมความพร้อม ทุกสิ่งเป็นไปตามปกติ แม้ว่าเราได้นัด 09:00 มาก่อนเวลาตั้งแต่ 08:00 รอจนมือถือหมดแบตเตอรี่ไปแล้วก็ไม่ถึงเวลาเสียที กว่าจะได้นัดที่ต้องรอแพทย์ลงมาก่อน เราก็ได้เข้าห้องเอาราวประมาณ 13:00 แต่ก็ไม่ได้แย่อะไรนัก เพราะวิวพหลโยธินยาวไปถึงจตุจักรจากชั้น 16 นั้นคุ้มค่า และด้วยความไม่ไกลจากอนุเสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ที่ซึ่งมาดามวัลลี่ วอลเลซ พำนักปักหลักอยู่ ณ…

ชีวิต การดำเนินผ่านไปในแต่ละวันอาจจะดูน่าเบื่อหน่ายสัญญาณไฟที่เปลี่ยนไปมา รถที่ต่อติดกันเป็นแถว แลดูน่ารำคาญใจ แต่ผมไม่คิดแบบนั้นนะ เราต่างเกิดมาเพื่อแบ่งปัน เอาใจใส่ และมุ่งมั่นให้กันและกัน เราต่างผูกพัน เราต่างเชื่อมโยงกันและกัน เพราะเรานั้นล้วนแล้วแต่กำเนิดจากดวงดาว ใช่แล้วพวกเราล้วนแล้วกำเนิดจากอณูแห่งดวงดาว เฉกเรื่องราวของผมในวันนี้ ด้วยคุณป้าต้องตรวจติดตามกระดูกขาที่เคยหักเมื่อยี่สิบปีก่อน เราได้ใบนัดสามโมงเช้าการออกจากบ้านตอนโมงสำหรับผมเป็นเรื่องที่ดี เนื่องจากทุกคนต่างมุ่งหน้าพุ่งมาทำงาน ด้วยสภาพจราจรและความหนาแน่นท้องถนน ผมจึงเลือกใช้แทกซี่และรถไฟฟ้า แต่ก็ยังใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าจะมาถึง ลงจากรถไฟฟ้าผมก็เดินแบกกระเป๋ามุ่งหน้ามาโรงพยาบาล เหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งที่จริง แล้วผมก็เดินผ่านได้ แต่ผมก็ไม่ลังเลใจที่จะช่วยคุณยายที่ดูงกเงิ่น กำลังจะก้าวลงจากรถประจำทาง การช่วยพยุงท่านลงมา ประคองจนยืนได้อย่างปลอดภัย ก่อนการจากลา ผมเลือกที่จะทำสิ่งที่สบายต่อใจ…