สิบปีที่ผ่านไปในหลวงพระบาง
สำหรับคนหยาบกร้านแบบผมแล้ว การไปถึงหลวงพระบางเมืองมรดกโลกในปี 2007 ไม่ได้เป็นอะไรที่ดูน่าตื่นเต้น ตื่นตา น่าประทับใจอะไร ไม่มีอะไรที่ดูเก่าแก่จนต้องร้องว้าว ไม่มีอะไรดูผิดแผกแปลกไปจากสิ่งที่เมืองไทยมี ไม่ได้ดูโบราณบ้านนอกอะไรขนาดนั้น สำหรับเมืองที่เป็นมรดกโลก และด้วยความเคยชิน หลังจากตื่นเช้าตอนตีห้า ผมก็ออกไปเพื่อชมสิ่งที่น่าเลื่องชือลือชาของหลวงพระบาง นั่นคือการตักบาตรข้าวเหนียว ท้องถนน คลาคล่ำไปด้วยแม่ค้า นักท่องเที่ยว และชาวบ้านผู้คอยการมาถึงของขบวนสงฆ์ ในความวุ่นวายมากมาย ณ เพลานั้น ภาพที่นิ่ง สงบ ประทับตรึงตา คือ คุณป้าท่านหนึ่งนั่งนิ่งพับเพียบเรียบติดดิน ใส่บาตรข้าวเหนียวอย่างแคล่วคล่องสง่างาม สิ่งที่นักท่องเที่ยวเกรดทั่วไปแบบผมทำ…