Kattapa

ใครหลายคนอาจจะมองว่าปีนี้เป็นปีที่แย่ ผมเข้าใจสถานการที่เกิดขึ้นได้ดีนะ แต่สำหรับผมเอง ผมก็มองว่ามันก็ไม่ได้แย่ หรือเลวร้ายอะไรสักทีเดียวสำหรับผมเอง ใข่ มันอาจจะลำบาก หนักหนาบ้าง และผมเองก็อาจจะเสีย หลายสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นสิ่งเหนี่ยวรั้งทางใจที่สำคัญ แต่ผมก็ผ่านมันไปได้ เริ่มตั้งแต่มกราคม ที่คุณพ่อได้ย้ายไปอยู่ยังภพภูมิอื่น ผมก็ได้กลับไปร่วมในวันสำคัญนั้น เป็นเรื่องที่ยังคงเศร้าใจที่ได้คิดถึง แต่การอยู่ที่บ้านเก่าท่านหลังทำความสะอาดแล้ว แค่สัปดาห์เดียว เห็บหมาก็ทำให้ผมได้ใช้ชีวิตในห้องผ่าตัดและโรงพยาบาลเป็นเดือน ๆ โดยมีสายน้ำเกลือแทงคาทุกเส้นเลือดในมือ สลับทุกสามวัน มันก็ไม่ได้แย่อะไรสักเท่าไร โดยเฉพาะสิ้นสุดแล้วผมก็ได้แผลเป็นขนาดเท่าฝ่ามือเท่ เท่ เป็นของตัวเองกลางแผ่นหลัง แล้วแม้ว่าหลังจากนั้นผมจะพบว่า ผมได้สูญเสียในหลายสิ่ง แต่ก็ได้หลายอย่างกลับคืน…

บางทีผมก็ไม่รู้นะว่าผมรู้สึกอะไรอยู่แค่รู้สึกรู้สึกได้ถึงความใช่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวรู้สึกได้ถึงหัวใจสัมผัสได้ถึงความคิดข้างใน และมันรู้สึกดี จริงอยู่ว่าปกติแล้วผมชอบการฟังเพลงและมีเพลงในแทบทุกช่วงเวลาของชีวิต เป็นสิ่งที่ไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรขนาดนี้ ทุกช่วงชีวิตจังหวะ การเคลื่อนไหว ผมก็เหมือนมีบทเพลงอยู่ในใจ ใช้คำว่าแทนแทบทุกความรู้สึก ความเข้าใจ ความรัก ความอ่อนไหว และชีวิตโดยรวมแล้ว ผมก็รุ่มรวยไปด้วยเสียงดนตรี แต่บทเพลงก็ไม่เคยทำให้รู้สึกดีได้เท่าขนาดนี้ ก็เพียงแค่ฟังและเคลื่อนไหว ก็เท่านั้น แต่มันก็ไม่ใช่สำหรับวันนี้ สำหรับคนที่แสนจะงี่เง่าและอ่อนไหวแบบผมนี้ เพลงง่าย ๆ โง่ ๆ ที่มาถูกจังหวะ ก็ทำให้ผมน้ำตาไหลได้อย่างง่าย ฟังแล้วก็น่าอาย ผมยังจำเพลงที่เปิดอยู่ในวันที่ผมมีจูบแรก วันที่ผมต้องหันหน้าเข้าหาฝาผนังแล้วร้องให้เพราะกลัวคนจะเห็นได้ว่าผมร้องให้เพียงแค่ได้ยินเพลงที่ทำให้คิดถึงวันที่ผมต้องเลิกกับเขา อืม…

หลังบ้านมีต้นขนุนเก่าแก่ คุณยายพรสุขเล่าว่า คุณตากำจิตท่านไปหามาปลูกไว้ นาน นานแล้วมาก นานจนคนปลูกได้ย้ายภูมิลำเนาไปอยู่บนฟ้าแล้ว ต้นขนุนที่ว่า ก็ยังคงดูสูงเท่าเดิม ไม่เคยเห็นเติบโต เปลี่ยนแปลงไปกว่าเดิม จนอดคิดไม่ได้ว่า ชีวิตหนึ่ง ๆ ก็คงมีจุดจำกัดการเติบโตของสิ่งนั้น ๆ  คนเราก็คงเช่นกัน แต่แล้วก่อนนอน ผมก็ถามคำถามนี้กับตัวเอง ว่าตัวผมครั้งสิบขวบ อายุยี่สิบ และ เมื่อสิบปีที่ผ่าน ผมเคยหยุดการเปลี่ยนแปลงหรือเติบโตหรือเปล่า ผมก็เริ่มมองเห็นด้วยมุมที่แตกต่างไปอีกครั้ง ในความเป็นจริงแล้ว วันที่เราจะหยุดการเปลี่ยนแปลงและเติบโตของเรา ก็คือวันที่เราตายจากไปแล้วต่างหาก หลายหน…