Category: ถ้อยบันทึก

ผมมาโรงพยาบาลพระมงกุฏเกล้าตั้งแต่เมื่อวาน ด้วยคุณป้าต้องตรวจ MRI กระดูกขาที่เคยหักเมื่อยี่สิบปีที่แล้วและมีปัญหา การทำ MRI ครั้งก่อนหน้าไม่ได้ผลตามที่น่าพึงพอใจ ด้วยคุณป้าไม่สามารถควบคุมให้ขาวางนิ่งได้ หนนี้เลยต้องมีการวางยาสลบก่อนเข้าตรวจ เลยทำให้เราต้องมานอนที่โรงพยาบาลกันหนึ่งคืนก่อนหน้าเพื่อเตรียมความพร้อม ทุกสิ่งเป็นไปตามปกติ แม้ว่าเราได้นัด 09:00 มาก่อนเวลาตั้งแต่ 08:00 รอจนมือถือหมดแบตเตอรี่ไปแล้วก็ไม่ถึงเวลาเสียที กว่าจะได้นัดที่ต้องรอแพทย์ลงมาก่อน เราก็ได้เข้าห้องเอาราวประมาณ 13:00 แต่ก็ไม่ได้แย่อะไรนัก เพราะวิวพหลโยธินยาวไปถึงจตุจักรจากชั้น 16 นั้นคุ้มค่า และด้วยความไม่ไกลจากอนุเสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ที่ซึ่งมาดามวัลลี่ วอลเลซ พำนักปักหลักอยู่ ณ…

ชีวิต การดำเนินผ่านไปในแต่ละวันอาจจะดูน่าเบื่อหน่ายสัญญาณไฟที่เปลี่ยนไปมา รถที่ต่อติดกันเป็นแถว แลดูน่ารำคาญใจ แต่ผมไม่คิดแบบนั้นนะ เราต่างเกิดมาเพื่อแบ่งปัน เอาใจใส่ และมุ่งมั่นให้กันและกัน เราต่างผูกพัน เราต่างเชื่อมโยงกันและกัน เพราะเรานั้นล้วนแล้วแต่กำเนิดจากดวงดาว ใช่แล้วพวกเราล้วนแล้วกำเนิดจากอณูแห่งดวงดาว เฉกเรื่องราวของผมในวันนี้ ด้วยคุณป้าต้องตรวจติดตามกระดูกขาที่เคยหักเมื่อยี่สิบปีก่อน เราได้ใบนัดสามโมงเช้าการออกจากบ้านตอนโมงสำหรับผมเป็นเรื่องที่ดี เนื่องจากทุกคนต่างมุ่งหน้าพุ่งมาทำงาน ด้วยสภาพจราจรและความหนาแน่นท้องถนน ผมจึงเลือกใช้แทกซี่และรถไฟฟ้า แต่ก็ยังใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าจะมาถึง ลงจากรถไฟฟ้าผมก็เดินแบกกระเป๋ามุ่งหน้ามาโรงพยาบาล เหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งที่จริง แล้วผมก็เดินผ่านได้ แต่ผมก็ไม่ลังเลใจที่จะช่วยคุณยายที่ดูงกเงิ่น กำลังจะก้าวลงจากรถประจำทาง การช่วยพยุงท่านลงมา ประคองจนยืนได้อย่างปลอดภัย ก่อนการจากลา ผมเลือกที่จะทำสิ่งที่สบายต่อใจ…

สิ่งที่เป็นปกติในการเข้าสตาร์บักคือ ทุกครั้งของการสั่งเครื่องดื่มพนักงานจะสอบถามอย่างสุภาพถึงชื่อลูกค้า ซึ่งผมเองมักจะสนุกที่จะบอกว่า สมเสร็จ และเป็นปกติที่ชื่อนี้จะเขียนผิดเสมอ หลายคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องที่จริงจังก็ทำได้ อาจจะโมโห ไม่พอใจพนักงาน แต่เราก็เลือกได้ที่จะเปลี่ยนความผิดที่เกิดให้เป็นเรื่องขำขันกันและกัน ทำให้วันที่อาจจะดูน่าเบื่อและหนักหนาในหน้าที่การงาน เป็นวันที่มีเสียงหัวเราะและยิ้มแย้มให้กันและกัน นอกจากนั้น การคุยบอกให้เขาได้รับรู้ในสิ่งที่ผิด แก้ไขให้เขาได้เข้าใจในสิ่งที่ถูกต้องอย่างมีมารยาท ก็ทำให้วันของเราในแต่ละวันเป็นวันที่ดี ดี เช่นเดียวกันสำหรับวันนี้ วันที่ดี ดี ผมตื่นนอนแต่ตอนเช้า ตีห้าเป็นปกติ การนอนดึกตั้งแต่เมื่อวานไม่ได้มีผลกระทบต่อการตื่นเช้า ทำภารกิจประจำวันเรียบร้อย ก็เข้าสวน ไปจัดการส่วนวัชพืชที่มันรก รก ให้เรียบร้อย จากนั้น…

วันนี้ดูทีท่าจะเป็นวันที่พิเศษ ผมคิดอย่างนั้นนะ เพราะตามปกติที่ผมจะตื่นตีห้า เปิดเพลงเบา ๆ ระหว่างเดินแปรงฟันไปมา ก่อนล้างหน้า อาบน้ำ ทำความสะอาดห้องก็เป็นสิ่งที่ปกติ ในวันหนึ่ง ๆ ที่ผมจะทำกิจกรรมแบบนี้ รวมถึงการไปตลาดแต่เช้ากับป้าหนูหริ่ง เพื่อหาซื้อเครื่องปรุงสดใหม่ที่เราจะใช้ทำแกงเห็ดโคนกัน การไปตลาดในแต่ละวัน ใช้เวลาไม่มากนัก วันนี้ก็ประมาณแค่ สิบห้านาทีก็กลับบ้านได้ มาถึงบ้าน ก็ล้างมือไม้ กินข้าวเช้า แล้วก็ไปตระเตรียม เครื่องแกงสารพัดสารพัน โดยเครื่องหลักตัวเอกของแกงคือเห็ดโคน วัตถุดิบหายากที่เพาะไม่ได้ นอกจากหาจากธรรมชาติ ด้วยการต้องมีชีวิตที่พึ่งพิงปลวกเป็นหลัก อย่าถามถึงราคาเลยจ๊ะ…

ใครหลายคนอาจจะมองว่าปีนี้เป็นปีที่แย่ ผมเข้าใจสถานการที่เกิดขึ้นได้ดีนะ แต่สำหรับผมเอง ผมก็มองว่ามันก็ไม่ได้แย่ หรือเลวร้ายอะไรสักทีเดียวสำหรับผมเอง ใข่ มันอาจจะลำบาก หนักหนาบ้าง และผมเองก็อาจจะเสีย หลายสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นสิ่งเหนี่ยวรั้งทางใจที่สำคัญ แต่ผมก็ผ่านมันไปได้ เริ่มตั้งแต่มกราคม ที่คุณพ่อได้ย้ายไปอยู่ยังภพภูมิอื่น ผมก็ได้กลับไปร่วมในวันสำคัญนั้น เป็นเรื่องที่ยังคงเศร้าใจที่ได้คิดถึง แต่การอยู่ที่บ้านเก่าท่านหลังทำความสะอาดแล้ว แค่สัปดาห์เดียว เห็บหมาก็ทำให้ผมได้ใช้ชีวิตในห้องผ่าตัดและโรงพยาบาลเป็นเดือน ๆ โดยมีสายน้ำเกลือแทงคาทุกเส้นเลือดในมือ สลับทุกสามวัน มันก็ไม่ได้แย่อะไรสักเท่าไร โดยเฉพาะสิ้นสุดแล้วผมก็ได้แผลเป็นขนาดเท่าฝ่ามือเท่ เท่ เป็นของตัวเองกลางแผ่นหลัง แล้วแม้ว่าหลังจากนั้นผมจะพบว่า ผมได้สูญเสียในหลายสิ่ง แต่ก็ได้หลายอย่างกลับคืน…